دو ویژگی کابل فیبر نوری چیست؟

کابل فیبر نوری به دلیل ساختار فیزیکی منحصر به فرد و اصول انتقال، دارای دو ویژگی اصلی است: سرعت بالا، ظرفیت زیاد و توانایی ضد گیر کردن قوی. این خصوصیات در زیر توضیح داده شده است:
1.-سرعت،-بالا{2}}انتقال: شکستن محدودیت‌های پهنای باند سنتی
کابل های نوری از سیگنال های نوری برای انتقال اطلاعات استفاده می کنند و عملکرد انتقال بسیار بهتر از کابل های مسی سنتی است. این امر عمدتاً در موارد زیر منعکس می شود:
سرعت فوق العاده:
محدودیت تئوریک: فیبر تک حالته می‌تواند سرعت انتقال حداکثر ترابیت در ثانیه (Tbps) را داشته باشد که بسیار بیشتر از گیگابایت در ثانیه کابل‌های مسی است.
کاربردهای عملی: شبکه‌های فیبر{0}نوری مدرن سرعت انتقال تجاری 400 گیگابیت بر ثانیه یا حتی 800 گیگابیت بر ثانیه را ارائه می‌کنند که نیازهای پهنای باند بالای 5G و رایانش ابری را برآورده می‌کند.
ظرفیت مگا:
پهنای باند: فیبر نوری می تواند به سطح THz (تراهرتز) برسد، هزاران برابر پهنای باند موجود در کابل های مسی.
Multiplex: مالتی پلکسی تقسیم طول موج (WDM) امکان انتقال همزمان ده ها تا صدها طول موج مختلف سیگنال نور در یک فیبر را فراهم می کند و ظرفیت را بیشتر افزایش می دهد. به عنوان مثال، یک سیستم WDM باند C+L می تواند 96 طول موج با ظرفیت کل 9.6 ترابیت بر ثانیه را پشتیبانی کند.
انتقال کم-تلفات مسافت طولانی-:
ضریب تضعیف: ضریب پوسیدگی برای فیبر یک حالت -تا 0.2 دسی بل در کیلومتر (طول موج 1550 نانومتر) است که به طور قابل توجهی کمتر از کابل مسی بیش از 20 دسی بل در کیلومتر است.
فاصله انتقال: در صورت عدم وجود تکرارکننده، فیبر نوری تک حالته می‌تواند داده‌ها را در فاصله 80 تا 100 کیلومتری انتقال دهد، در حالی که کابل مسی معمولاً در فاصله‌ای بیش از 100 متر حرکت نمی‌کند.
ii مقاومت در برابر پارازیت بالا: اطمینان از انتقال سیگنال پایدار
کابل فیبر نوری از انتقال سیگنال نوری استفاده می کند که عاری از تداخل الکترومغناطیسی است و دارای حفاظت فیزیکی عالی است:
مقاومت تداخل الکترومغناطیسی (EMI):
نحوه کار: سیگنال‌های نوری تحت تأثیر میدان‌های الکترومغناطیسی قرار نمی‌گیرند، بنابراین کابل‌های فیبر{0}نوری را می‌توان در نزدیکی میدان‌های الکترومغناطیسی قوی مانند خطوط{1} ولتاژ بالا و دکل‌های رادیویی بدون نیاز به محافظ اضافی نصب کرد.
کابل‌های مسی (مانند کابل‌های شبکه و کابل‌های کواکسیال) مستعد تداخل الکترومغناطیسی هستند که سیگنال‌ها را مخدوش یا مختل می‌کند. برای کاهش تداخل، محافظ یا چرخاندن دو به دو مورد نیاز است. مقاومت در برابر تداخل فرکانس رادیویی (RFI):
سناریوی کاربردی: در محیط های الکترومغناطیسی با فرکانس بالا مانند سیستم های ارتباطی رادیویی و رادار، کابل های نوری انتقال سیگنال پایداری را فراهم می کنند و از تداخل فرکانس رادیویی جلوگیری می کنند.
برای مثال، کابل‌های فیبر{0}نوری به طور گسترده در فرودگاه‌ها، پایگاه‌های نظامی و سایر مکان‌ها برای اتصال تجهیزات نظارتی استفاده می‌شوند تا اطمینان حاصل شود که سیگنال‌ها توسط پالس‌های رادار مسدود نمی‌شوند.
حفاظت فیزیکی:
مقاومت در برابر خوردگی: کابل های فیبر نوری معمولاً از پلی اتیلن (PE) یا پلی وینیل کلرید (PVC) ساخته می شوند و مقاوم در برابر اسید، قلیایی و رطوبت هستند و برای محیط های سخت مانند کارخانه های شیمیایی و کف دریا مناسب هستند.
استحکام کششی: کابل فیبر نوری با استحکام کششی می تواند به بیش از 2000 نیوتن برسد، می تواند بار بزرگ یا فشار ساخت و ساز را تحمل کند.
مقاومت در برابر جوندگان: برخی از کابل‌های فیبر نوری، مانند GYTA53، دارای لایه زره فلزی هستند که به طور موثر از جوندگان محافظت می‌کند.
نکته تکمیلی: سایر مزایای کابل های فیبر نوری
علاوه بر این دو ویژگی، کابل‌های فیبر{0}نوری دارای مزایای زیر نیز هستند:
سبک و انعطاف پذیر: فیبرهای نوری قطر کوچکی دارند (معمولاً 0.25-0.9 میلی متر)، وزن سبکی دارند و به راحتی خم می شوند و نصب می شوند. بسیار طبقه بندی شده: شنود یا رهگیری سیگنال های نوری دشوار است و بنابراین برای موقعیت های امنیتی بالا مانند بخش های نظامی و مالی مناسب هستند.
عمر طولانی: کابل‌های فیبر{0}نوری از مواد ثابت ساخته شده‌اند و برای بیش از 25 سال، بسیار بیشتر از کابل‌های مسی 10 تا 15 سال، طراحی شده‌اند.